Hemispheres

Vorig jaar schreef ik er al over: Mijn strubbelingen om mijn rijbewijs verlengd te krijgen. Vorig jaar begon ik 4 maanden van tevoren en was ik nét te laat waardoor ik voor een paar weken twee keuzes had. De eerste keuze was zonder rijbewijs doorrijden en de tweede keuze was om me een paar weken zien te redden. Die eerste keuze viel sowieso af en bij de tweede keuze dacht ik: "ik heb me in 2014 en 2015 ook gered dus dat lukt nu ook wel". Inderdaad, dat lukte ook wel maar het viel toch een beetje tegen en ik was dan ook als een kind zo blij toen ik naar het gemeentehuis kon. Maar het was maar een jaar geldig dus ik wist dat ik 'het circus' weer in moest.  Dus dacht ik: "Dat overkomt me niet weer, laat ik nóg eerder beginnen, een half jaar van tevoren bijvoorbeeld'. Dus mijn richtdatum was 1 Juli maar ergens in Juni kon ik me al niet meer inhouden en kocht ik zo'n formulier (kócht? Ja, kócht ja! Want zo'n formulier (digitaal) kun je niet zomaar downloaden, neehee, dán begint de geldmachine al te draaien). Toen ik de website van het CBR bezocht zag ik al een melding over 'wat' vertraging, maar ik dacht - optimistisch als ik ben - "een half jaar, dat zal toch wel voldoende zijn?". Dus ik kocht zo'n formulier, vulde het in, liet het ondertekenen door de huisarts (die het daarna kwijtraakte, maar goed, dat kan gebeuren, bovendien kwam ze niet met een of andere lulsmoes aan maar gaf gewoon toe dat ze het formulier zoekgemaakt had). Maar ik had het nog digitaal, vulde het opnieuw in en leverde het weer in en nét voor de zomer deed ik het op de post. Ik rekende er al op dat de streeftijd van 4 weken (ja écht waar!) niet gehaald zou worden en vermenigvuldigde dat voor het gemak met twee. Maar toen werd het September en had ik nóg niks gehoord. Toen werd het me te gortig en klom ik (na 68 dagen!) in de telefoon. De telefonist van dienst was het met me eens dat dát zelfs te gortig was en zegde toe dat hij er spoed achter zou zetten. Maar bij het CBR bedoelen ze 'met spoed' hetzelfde als 'binnen 10 werkdagen'. Dat werd uiteindelijk een week. Toen begon het circus van keuring, rapporten opsturen, etc. etc. etc.
Maar goed, het rapport van die keuring lag half Oktober bij het CBR en de streefdatum voor een antwoord werd 16 November. Maar het werd December en ik had nog niks gehoord. En ik begon al te denken: "het zál toch niet!"
Eergisteren belde ik maar weer eens. En weer was de telefonist van dienst het met me eens dat dít niet kon, en weer zou er spoed achter gezet worden. Hij klonk alsof hij vond dat ik 'm dankbaar moest zijn. Dat stak me. Maar ik bleef uitermate correct maar toen ik de telefoon had neergelegd (gegooid eigenlijk) kwamen er termen uit mijn mond die ik hier maar niet op zal schrijven. 
Maar het is ongelofelijk, na twéé (2!!) dagen had ik de brief in huis, dus ik heb vandaag een afspraak op het gemeentehuis gemaakt en ik ben nog op tijd voordat mijn huidige rijbewijs op 1 Januari verloopt.
 
Ik feliciteer het CBR met het feit dat ze mij in 160 (zegge honderdzestig!) dagen (bijna 23 weken!) hebben kunnen helpen. En dan heb ik het nog niet gehad over de kosten die het met zich mee brengt. 
Maar het goede nieuws is dat ik er nu voorlopig vanaf ben.

Reacties
Een foto van een klimwand? Ik heb nog nooit aan zo'n ding gehangen en dat gaat ook niet gebeuren, dus wat moet ik met zo'n foto? Nou, ik moest er ineens aan denken toen ik over mijn revalidatie aan het mijmeren was. Want ik stel me bij zo'n wand het volgende voor:
Als je beneden staat en naar boven kijkt denk je: "dat lukt me nooit". Maar je begint met de eerste tree. Als je die bereikt hebt kies je een volgende en richt je daarop...enz...enz...enz...
Bij elke tree is je focus volledig gericht op alléén die volgende tree, niet op al die treden boven je. En heel af en toe kijk je naar beneden en valt op dat je tóch weer een heel eind bent opgeschoten. 
 
Maar...er is altijd weer een "maar"...Op een gegeven moment is de top in zicht maar merk je geen vooruitgang meer. Je bereikt wel nieuwe tredes maar je stijgt niet meer. En in die fase zit ik nu.
Reacties


En weer gaan we richting een nieuw jaar. Wat het gaat worden weet ik nog niet - en dat is maar goed ook.
 
Op 1 juli 2013 begon voor mij een ander leven.
Rond nieuwjaar 2014 was ik volop aan het revalideren.
Aan het begin van 2015 was ik bijna klaar met revalideren, in die zin dat er vanaf dat moment eigenlijk niks meer te winnen viel. Vanaf dat moment diende het besef, dat de Gerard Berkers van voor 1 Juli 2013 er niet meer is en ook nooit meer terug zou komen, zich ten volle aan. Daardoor waren 2015 en 2016 moeilijke jaren, ook omdat ik geen vooruitgang meer boekte. Tijdens de revalidatie was er elke dag wel iets wat daarvoor nog niet lukte, al was het maar een stukje langs een loopbrug in drie stappen terwijl ik daar voorheen 4 stappen voor nodig had. Dat gaf eigenlijk elke dag wel een soort kick. En die kick viel weg. En dat begon me dit jaar op te breken.
 
En nu is 2017 bijna ten einde. De afgelopen maanden is het besef doorgedrongen dat ik íets moet doen, mentale ondersteuning moet zoeken, whatever. Het einde van dit jaar heb ik dat in gang gezet en momenteel ben ik volop bezig met van alles wat begint met "psych". En in 2018 wil ik hier een heel eind mee kunnen komen. Niet om mezelf terug te krijgen zoals ik voor 1 Juli 2013 was, dat is niet haalbaar. Maar hopelijk geeft het me handvaten om beter om te kunnen gaan met hoe en wat ik tegenwoordig ben.
 
Ik ben niet zo'n voorstander van het maken van goede voornemens per 1 Januari want goede voornemens moet je 365 dagen per jaar maken. Maar deze keer heb ik toch goede voornemens voor het nieuwe jaar, of nou ja, eigenlijk één. En dat is: 
Ik ga in ieder geval m'n best te doen om van die therapie een succes van te maken. Of en in hoeverre het gaat werken weet ik uiteraard niet maar ik zal er alles aan doen om aan het einde van het jaar niet te hoeven zeggen: "Ja maar Gerard, je hebt het niet eens geprobéérd!"
 
Ik wens iedereen een goed 2018 en zeker diegenen die om wat voor redenen dan ook dit jaar hun leven opnieuw moesten opstarten. Het zal niet gemakkelijk worden maar - voor wat het waard is - weet dat je niet alleen staat.

Reacties (11)
Ik hoor/lees regelmatig van mensen dat ze smachten naar iets nieuws van Porcupine Tree. Ik hoor daar niet bij. Ja, ik hou van de muziek van P.T. maar "houden van P.T." vind ik net zoiets algemeens en nietszeggends als bijvoorbeeld "ik hou van Nederlands eten". De vroege P.T. was niets meer en niets minder dan een solo project van Steven Wilson en dat werd later een band. Die band begon een keurslijf te worden en tegenwoordig is Steven Wilson weer actief als solo artiest, als het vroege P.T. zou je met een beetje fantasie kunnen zeggen. Maar iets als P.T. uit de succesjaren zie ik niet snel meer gebeuren en dat is goed. Het was mooi maar het is er al. Bovendien, volgens mij heeft Steven Wilson daar helemaal geen zin meer in en als hij met in z'n achterhoofd die succesformule een P.T. plaat zou gaan maken waar hij eigenlijk geen zin in heeft dan is daar volgens mij geen enkele muziekliefhebber bij gebaat. 
Hierbij wat muziek uit de vroege periode van P.T.



Reacties
Tja, December...tijd van de lijstjes. Eigenlijk een beetje flauwekul om dat altijd in December te doen en tot één jaar te beperken. Soms valt een plaat gewoon wat later op de juiste plek. En een plaat die je in December helemaal geweldig vind kan in Januari al weer uitgewerkt zijn. En een plaat die vroeg in het jaar uitkomt en maanden lang je aandacht heeft kan aan het einde van het jaar wat van z'n glans verloren hebben en daarom niet op je lijstje terecht komen. 

Maar het is ook wl leuk. Dus doe ik mee, maar dan anders: Een lijst met platen die het afgelopen jaar op een of andere manier belangrijk voor me waren. Maar ook:
  • niet gebonden aan een bepaald aantal.
  • niet gebonden aan jaar van uitkomen.
  • niet gebonden aan een genre.
  • in willekeurige volgorde
 
En zo kom ik aan het volgende lijstje:
  • Eloy - The vision, the sword and the pyre pt. 1
  • Styx - The mission
  • Threshold - Legends of the shires
  • Gizmodrome - Gizmodrome
  • The Band - Stagefright (1970)
  • Russel Allen & Jorn Lande - The revenge (2007)
  • Buffalo Springfield - The best of...
  • Gesualdo Consort - J.P. Sweelinck - De wereldlijke werken (2010)
  • Accept - The rise of chaos
  • Ibrahim Maalouf - Illusions
  • Mike Oldfield - Return to ommadawn
  • O.S.I. - Free (2006)
  • Sons of Apollo - Psychotic symphony
  • Iced Earth - Incoruptible
  • Armored Saint - Delirious nomad (1987)
  • Day Six - Solitary League
  • Steve Hackett - The night siren
  • Dool - Here now, there then
  • Bruce Soord & Jonas Renkse - Wisdom of crowds

Reacties
F.Z.P.D. = Fucking Zwarte Pieten Discussie
 
Die wordt namelijk naar mijn zin iets teveel gekaapt door
  • bepaalde personen die pretenderen politiek correct te zijn.
  • bepaalde personen die pretenderen tegen die politieke correctheid te zijn.
  • diegenen die over de rug hiervan pretenderen een kloof tussen randstad en provincie te constateren. Nou, naar mijn mening is die kloof er ook en moet dat ook vooral zo blijven.
  • diegenen die zich verschuilen achter "het is een kinderfeest" en "het is een Nederlandse traditie". Ja, het is een kinderfeest. Zullen we het dan ook aan die kinderen over laten? En ja het is een traditie. Maar tradities veranderen. Het feest was er ook al toen ik kind was. Toen was zwarte piet een boeman met een roe die ervan genoot om kinderen de stuipen op het lijf te jagen. Dat is veranderd en dat is goed.
En tegen de tegenstanders van zwarte piet wil ik nog zeggen: afgezien van het feit of het racistisch is of niet, die racisme-kaart hebben jullie véél te vroeg getrokken en daarmee de deur naar een geleidelijke en natuurlijke oplossing dicht geslagen. Dat is...en dan druk ik me mild uit...eeehhh...niet zo handig. Volgens mij waren we er anders op een normale manier in alle harmonie ook best uitgekomen.
 
Oké, kunnen we het nu dan eindelijk eens over de paashaas hebben?
Reacties

Net kreeg ik op Facebook de vraag hoe mijn eerste bandje heette. Dat was Explosion zo rond 1973. Dit is het eerste nummer waarop ik ook een partijtje mee zong (papa tsjoewa papapapa tsjoewa) al heetten we toen al anders, Giant Hogweed namelijk. Maar ik heb zingen en bassen tegelijk altijd moeilijk gevonden en ik was altijd jaloers als voorbeelden van mij (ene mr. Lynott en ene mr. Lee) dat met het grootste gemak (tenminste zo ziet dat eruit) stonden te doen.
Ja, met het open podium bij Nirwana zong ik altijd wel wat mee, zo heb ik ooit nog eens "Engel" van Rammstein staan zingen. Maar dat was altijd zónder basgitaar om m'n nek. Dan had ik het gevoel alsof ik in m'n blote kont op het podium stond, heb je dát weer!
Pas bij Bon Scotch (vanaf 2010) begon ik het gecombineerd bassen en zingen een beetje onder de knie te krijgen. Een béétje ja, want óf ik begon te laat óf ik ging te lang door, dan stond Mari driftig met z'n hoofd te gebaren (hè Mari?). Maar het stemde wél altijd, dat dan weer wel.
 
Reacties
Ik ben al niet zo dol op voorprogramma's maar als er zelfs twee voorprogramma's zijn die beide een dik half uur mogen spelen denk ik: "waarom in 's hemelsnaam?". Behalve als één van die voorprogramma's "Day Six" heet. Dan rij ik als een speer naar de Bosuil om dat te gaan bekijken. Waarom dat is ga ik niet eens meer uitleggen.
 
OK, het was nog niet erg druk toen "Day Six" om half 8 van start ging. Met die nummers van "Day Six" is een half uur wel erg kort. Ik telde er 4. Maar in die 4 nummers kwam de eigenzinnigheid van de band goed naar voren. Mij viel vooral op dat zanger/gitarist Robbie van Stiphout de nummers in heel z'n lijf lijkt te hebben zitten, en dat de tweede stem (vaak een bovenstem) van Eric Smit een heel mooie aanvulling is.
En het geluid was redelijk. Dat kon ik niet zeggen van "Damnation Angels". Dat geluid was bagger. Duurde het halve uur Day Six nog te kort, met zo'n geluid is zelfs een half uur nog te lang.
OK, bij "Threshold" was het geluid iets minder bagger maar nog steeds bagger. Om het in 1 woord te omschrijven: "Erwtenoep". Kleine aanvulling: "met heel veel juin".
Wat betreft de huidige line-up:
Over de zanger Glynn Morgan zijn de meningen verdeeld. Maar de mijne komt hierop neer: Ik begon een beetje "Damian Wilson moe" te worden ('Damian Wilson, de Jan Mulder van de progmetal') dus ik was er wel blij mee. Bovendien had ik al een voorkeur voor de platen met Andrew McDermott en dat geluid wordt door Glynn Morgan veel beter benaderd. Wat ik wel miste was de tweede gitaar van Pete Morten.
Redelijk optreden maar jammer van het geluid.
 
Kortom, half 8 is wel érg vroeg maar "Day Six" had wel het beste van de avond en achteraf bezien had ik net zo goed om 8:10 al weer naar huis kunnen gaan.
Reacties
Even als aanvulling op mijn eerdere stukkie over die psycholoog. In hoeverre het wel of niet gaat helpen weet ik ook niet, maar ik zie weer perspectief en voel me weer een beetje zoals ik me 2 á 3 jaar geleden tijdens het revalideren regelmatig voelde. Ik zou er bijna dat nummer van Joe Bonamassa (Jahaaa..ik weet dat het eigenlijk van Nina Simone is) van gaan opzetten. Bijna? Och kom, waarom ook niet! komtie...

Weet je, die grijze massa in mijn hoofd is een zwak punt en dat blijft zo. Ik hou er ernstig rekening mee dat het een keer fout gaat maar als dat gebeurt zal het niet vanwege inactiviteit zijn. Dat is in ieder geval het streven.
Reacties
Ik doe niet aan onzin als "Wie vind je de beste neusfluiter" en dergelijke. Als je zou vragen "Wie vind je de beste gitarist? Je móet iemand noemen", dan heb je grote kans dat ik antwoord: "ik móet helemaal niks" maar je hebt ook kans dat ik dan Steve Hackett noem als mijn favoriete gitarist (wat iets anders is als 'beste gitarist' maar dat is een andere discussie).
Maar de laatste tijd teert hij bij z'n concerten wel heel erg op vervlogen tijden. Z'n studioplaten vind ik nauwelijks nog interessant. Met die instelling ging ik een paar maanden geleden z'n laatste album "The Night Siren" ook luisteren. Daarna heb ik de plaat niet meer gedraaid. Tot vandaag toen ik het bij een wandeling op m'n oortjes had. Of het eraan lag dat ik me momenteel best goed voel weet ik ook niet (het zal er zeker aan bijdragen) maar ineens viel het kwartje want het is gewoon z'n beste album van de laatste 30 jaar. OK, "Voyage Of The Acolyte" en "Spectral Mornings" is het niet, dat hoeft ook niet want die platen hebben we al en bovendien is niet alleen Steve inmiddels een jaartje of 40 ouder.
Maar hij grijpt me weer en dat is heel lang niet meer het geval geweest.
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion