Hemispheres

Vanmorgen reed ik in Geldrop door die wijk waar bijvoorbeeld ook “Hoog Geldrop” en “De Hertogenlaan” liggen, om een graafmachine die op het Emopad voor me zat te ontwijken (wat niet lukte want op de Eindhovense weg zat die weer voor me, maar dat is een ander verhaal). Je had daar vroeger een aantal zeer karakteristieke zogenaamde “patiowoningen”. In een van die huizen woonde “Nonkel John”. Wie? Komt dat schot…eeehhh…verhaal:

Zo rond 1974 speelden wij met ons bandje “Explosion” over oude radio’s als versterker met zelf in elkaar geknutselde speakerkasten: grote zelf getimmerde houten kasten, beschilderd met metaalverf en daar dan één speaker ingebouwd (die dan waarschijnlijk uit diezelfde radio kwam). Ja, die “wall of sound” hadden wij al vroeg vol. Maar echt klínken deed dat natuurlijk niet. Bovendien konden die versterkers zich maar niet los maken van hun verleden als radio dus we hebben op de gekste momenten de vreemdste talen door onze versterkers gehoord. Dat kón een stuk beter. Dat vond ook een oom van drummer Piet-Hein die wel eens kwam kijken. Die oom - “Ome John” – was vroeger muzikant geweest op de Holland-Amerika lijn  en “die had er verstand van” en hij wilde ons wel helpen door geld voor te schieten, maar daar moesten we dan wel voor werken. Dat vonden wij geen probleem. Ome John, door ons steevast “Nonkel John” (naar ene "Nonkel Nol" of zo uit de toen populaire serie “De Witte van Zichem”) genoemd, alsie niet in de buurt was tenminste, had net een pand op de Nieuwendijk in Heeze gekocht (waar later “The Muddock” zou komen) en daar moest het een en ander gebeuren. Wij daar aan het werk (nou ja, moe zijn we daar niet geworden, wel hebben we van alles uitgevreten met stopverf waar stopverf niet voor bedoeld is, zoals nepdrollen draaien en op het fietspad leggen) en na een tijdje hadden we het een en ander bij elkaar. Nonkel John sponsorde nog wat (nee, niet álle sponsordeals liepen verkeerd af) en we togen met Nonkel John naar Eindhoven om wat apparatuur aan te schaffen. We? Nee, hún…want nét toen zat ik met een gebroken been thuis. Ze kwamen terug met – volgens mij – een Dynacord zangversterker met zuiltjes, een Farfisa keyboard versterker waar je ook twee gitaren op kon aansluiten en een échte elektrische gitaar (daarvoor waren het akoestische gitaren met zelf ingebouwde elementen, volgens mij van Schaller), zo’n druppelvormige Egmond of een merk wat daarop leek. Alles tweedehands maar voor ons gloednieuw. We moesten nog wat terug betalen aan Nonkel John en hebben daar toen ook afspraken over gemaakt, maar op een gegeven moment was Nonkel John met de Noorderzon vertrokken. Ik weet niet offie nog leeft maar als dat zo is heeftie nog geld van ons tegoed.
Och…er volgde nog heel wat andere en heel wat betere apparatuur maar die eerste tweedehands spullen uit 1974 blijven toch wel heel bijzonder.

Reacties
Ergens rond 1976/77 steken de restanten van bandjes uit Heeze en Geldrop de koppen bij elkaar. Black Out is het resultaat. In eerste instantie bestaande uit drie gitaristen, een bassist, een toetsenman en een drummer. Er heeft zelfs ook nog een blauwe Maandag een saxofonist deel uitgemaakt van de groep. Maar hoe gaat zoiets: voor de een gaat het niet snel genoeg, voor de ander juist te snel en na een paar jaar is de "l' uit de naam en bestaat de band nog uit Paul van Heugten op drums, Gerard Berkers op bas en Tiny van Stiphout op gitaar en zang. Back Out v1.0 is hiermee een feit. Maar ook deze samenwerking strandt en rond 1980 bestaat Back Out v2.0 uit Wim Truijen op gitaar en zang, Jo Gofers op drums en Gerard en Tiny. In deze bezetting worden de eerste officiële opnames gemaakt: in 1983 ter gelegenheid van de opening van het nieuwe gebouw van OJC Nirwana te Lierop een nummer - "Rough Riot" - op de "Nirwana LP" en een nummer - "Burn Like Hell" - op "Metal Power" (een verzamel-EP met onbekend Nederlands hardrock talent). Dat op Metal Power nog versies II, III, IV en V zouden volgen met Back Out v3.0 op versie III konden we toen natuurlijk nog niet weten.
Back Out v3.0 bestaat (zo ongeveer vanaf 1983/84) uit Mart Manders op gitaar en zang, Hans v.d. Steen op drums en Gerard en Tiny. Zoals gezegd neemt de band een nummer - "Kiss My Ass" - op voor Metal Power III (het wordt zelfs twee keer opgenomen, maar dat is een verhaal op zich). In 1985 krijgt de band de kans om voor een zacht prijsje een week in de dan nieuwe Tango-studio te Eindhoven te bivakkeren om daar een LP op te nemen. Alles is geregeld: er is iemand die de hoes kan en wil laten drukken, er komen opnames en er is een sponsor die ervoor zal zorgen dat  alles betaald wordt en dus die LP kan worden uitgebracht. "Evilla" moet die LP gaan heten. Maar dat loopt anders: Die sponsordeal loopt stuk op het moment dat de opnames klaar maar nog niet betaald zijn. Onze laatste centen gaan op aan het afbetalen van de studio maar die LP komt er niet en een dik jaar erna - met de opnames uiteindelijk op cassettebandjes - is de band ter ziele Daar zaten we dan, mét opnames maar zónder LP; vele ervaringen rijker maar een illusie armer. Uiteindelijk worden de opnames wel op een paar CD's gebrand en worden ze gepubliceerd op een Facebook pagina welke door 'fan door dik en dun' Antwan Roijakkers werd opgezet.
 
Maar uiteindelijk toch nog gerechtigheid:

Een paar maanden geleden wordt Tiny gebeld door een label met de vraag of hij nog "demo's of zo heeft liggen die op CD gezet mogen worden". 
Antwoord: "Demo's? we hebben nog opnames liggen voor een complete LP die er nooit gekomen is". Iets in die geest...

Dus...

Zo'n 33 jaar na dato worden de opnames uiteindelijk toch nog uitgebracht, nu op CD. Mart maakt dat helaas niet meer mee want die heeft 7,5 jaar geleden de Highway To Hell of Stairway To Heaven genomen.



Reacties

In Januari 2006 hadden we met "Handsome Willy & The Leftovers" een optreden in 't Oude Brouwhuis te Liessel. Er kwamen wat bekenden kijken (die kwamen op de fiets uit Asten en Someren én het vroor dat het kraakte, dat vond ik heel bijzonder). Een van de nummers die we toen op het repertoire hadden was "Girl From The North Country", een nummer dat ik tot toen aan Walter Trout had toegeschreven. Op een gegeven moment kwam Ronnie - een Bob Dylan liefhebber - mij vertellen dat ons repertoire een behoorlijk groot Bob Dylan gehalte had. Pas sindsdien weet ik dat Bob D. de schrijver van het lied is. Pas sinds vorig jaar ken ik ook de versie van Jimmy Lafave. Toen vandaag diens versie van het nummer voorbij kwam, kwam dit verhaaltje naar boven.
 
Och...het is een kwestie van smaak maar ik vind deze versie van Walter T. toch het mooist. 
Reacties
Op 9 April 1983 hadden we met Back Out een optreden georganiseerd samen met Fresh Meat uit Weert in zaal "parel van Brabant" aan de Kapelstraat te Heeze.
Het was die avond...eeehhh...niet zo druk. Zaterdagavond was ook de biljartavond van vader Harry. In het café bij...eeehhh...zaal "Parel van Brabant". Op een gegeven moment besloten ze toch eens even te gaan kijken bij "die herrieschuppers". Ik zie ze nog staan, achterin een nagenoeg lege zaal, leunend op hun biljartkeu. Op een gegeven moment zag ik Bertus Bekx in z'n witte oberjasje onze kant opkomen met een blaadje met daarop 4 pils voor "die jongens". Die was allang blij dattie wat te doen had. Die 4 pilsjes kwamen van "vader Harry". Ik heb vele pilsjes gedronken van "vader Harry" maar dat waren toch wel zo ongeveer de lekkerste.
Reacties

Net kreeg ik op Facebook de vraag hoe mijn eerste bandje heette. Dat was Explosion zo rond 1973. Dit is het eerste nummer waarop ik ook een partijtje mee zong (papa tsjoewa papapapa tsjoewa) al heetten we toen al anders, Giant Hogweed namelijk. Maar ik heb zingen en bassen tegelijk altijd moeilijk gevonden en ik was altijd jaloers als voorbeelden van mij (ene mr. Lynott en ene mr. Lee) dat met het grootste gemak (tenminste zo ziet dat eruit) stonden te doen.
Ja, met het open podium bij Nirwana zong ik altijd wel wat mee, zo heb ik ooit nog eens "Engel" van Rammstein staan zingen. Maar dat was altijd zónder basgitaar om m'n nek. Dan had ik het gevoel alsof ik in m'n blote kont op het podium stond, heb je dát weer!
Pas bij Bon Scotch (vanaf 2010) begon ik het gecombineerd bassen en zingen een beetje onder de knie te krijgen. Een béétje ja, want óf ik begon te laat óf ik ging te lang door, dan stond Mari driftig met z'n hoofd te gebaren (hè Mari?). Maar het stemde wél altijd, dat dan weer wel.
 
Reacties

Ik zat net naar de huldiging van Tom Dumoulin te kijken. Op een gegeven moment werd hij toegezongen door het massaal toegestroomde publiek: "En Tom dè is unne goeie". Dat deed me denken aan een soortgelijk moment van mij maar dan met beduidend minder publiek. Wel ook in Limburg trouwens. Het was ergens begin jaren '80 met Back Out in de bezetting die toen voor 50% uit Weertenaren (Wim en Jo) bestond. We hadden op een Zondagmiddag een optreden in jongerensoos Oase (niet te verwarren met de "Oase" die later in Asten naast de kerk opdook) te Weert. Een thuiswedstrijd voor Wim en Jo dus. Hun vriendenkring was massaal toegestroomd (ze waren toch snel met z'n tienen). In "The Black Mass" had ik een bassolo en na die solo werd ik door de vrienden van Wim en Jo toegezongen: "En Gerard is unne goeie". Maar in het Weerts klinkt dat dan als "En Gerard is unne gooie". Ik vergeet het m'n leven lang niet meer.

By the way, de foto is wel uit die tijd maar niet van dat optreden (volgens mij is dit in Lierop in "Zaal van Oosterhout")

Reacties
Vandaag 44 jaar geleden had ik mijn eerste repetitie met m'n eerste bandje "Explosion". Dat was nog niet op basgitaar.
 
Hoe zit dat?
 
Op een avond (volgens mij een week ervoor op 16 Februari) stonden Tiny en Piet-Hein bij mij op de stoep met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen. Tiny en Piet-Hein zaten bij mij in de klas op de lagere school. Dat bandje bestond al een tijdje en heette "Explosion", ik ben zelfs een keer naar een optreden van ze geweest. Ik zat bij de fanfare. Voorzitter bij die fanfare was de vader van drummer Piet-Hein. Hij tipte ze om 'er een melodie-instrument bij te vragen'. Dat werd ik dus op m'n bugel. Tegelijkertijd ging ik gitaar leren spelen. Tiny leerde me 3 akkoorden (G, D en E-mineur. daar kun je al heel veel mee spelen) en verder prutste ik maar wat aan, onder andere met een schema met daarop maar liefst twaalf (12!) akkoorden met daaronder die vermaledijde septiem akkoorden. Daarna leerde ik de 'barré-greep'. Geniaal! Één greep waarmee je een praktisch oneindig aantal akkoorden kan pakken. Wel moeilijk want ik heb 'm nooit perfect onder de knie gekregen.
 
Maar goed, 23 Februari 1973 had ik m'n eerste bandrepetitie. Ik was zwaar onder de indruk van de muur vol met boxen. Pas later kwam ik erachter dat dat allemaal grote met metaalverf beschilderde kisten waren met daarin één uit een oude radio gesloopte speaker. Die radio's dienden als versterker.
De muziek die Explosion in 1973/74 speelde zou ik tegenwoordig kenmerken als 'jongerenkoren-muziek'. Zo speelden we bijvoorbeeld het uit "Jesus Christ Superstar" afkomstige "I Don't Know How To Love Him" en "Blowing In The Wind" van Bob Dylan al wist ik toen nog niet wie Bob Dylan was. 
Met Explosion heb ik twee keer opgetreden, in de kerk. Niet zo gek met die 'jongerenkoren-muziek' van ons en een pastoor van de parochie waartoe wij allemaal behoorden die overal voor in was (al zal hij vast niet de tekst van "The Dangerous Home" bestudeerd hebben want dat was "The Ballad Of Dwight Fry" van Alice Cooper; alhoewel....), en bovendien was dat toen de tijdgeest. 
Uiteindelijk belandden we met vervolg-band "Back Out" in de metal maar de weg daarnaar toe heeft veel verschillende soorten muziek gekend.  Van hele brave 'jongerenkoren-muziek' in de kerk naar heavy metal met rook en vuur toen we stopten in 1986.  Waar is het toch misgegaan?
 
Afijn, dat 'Explosion-avontuur' duurde een tijdje tot zangeres Ineke aankondigde de groep te willen verlaten om bij het nieuw op te richten jongerenkoor ("Harmony", generatiegenoten van mij uit Heeze kennen het nog wel) te gaan. De gebroeders van Heeswijk vertrokken ook (of waren al vertrokken, dat weet ik niet meer) en zo waren we nog met z'n drieën over en besloten we wat anders te gaan doen. Een bassist hadden we nog niet en ik speelde al een beetje gitaar dus als variant op 'ga jij maar in de goal staan' ging ik bas spelen. Alleen had ik geen basgitaar. Wat nu? OK, wat is een basgitaar? Een basgitaar is een gitaar met 4 snaren (toen nog wel) waarmee je lage noten kan spelen. Dus namen we een akoestische gitaar, haalden daar de 2 hoogste snaren vanaf en voilá: daar was m'n basgitaar! Het eerste nummer waarop ik 'basgitaar' speelde was "My Generation" van "The Who" (al baseerden wij ons dan op een cover door "The Sweet"). Die baspartij had maar twee verschillende noten (die tussenriffjes en solo liet ik maar weg), dat lukte! Toen kwam het volgende nummer. Een eigen(!) nummer getiteld "Trail Of Eternal Life". De baspartij daarvan was een stuk moeilijker want die had drie (3!) verschillende noten. Paniek! Maar goed, dat lukte ook dus werd het wel eens tijd voor een echte basgitaar. Ik mocht wat centjes bijverdienen in de fabriek van (daar issie weer!) de vader van Piet-Hein en in 1975 kon ik voor 195 gulden mijn eerste basgitaaar kopen (bij Musica in de Hooghuisstraat te Eindhoven). Ook moesten we een nieuwe naam hebben. Dat werd - met een korte omweg via "Earwings" (Dat had niks met The Golden Earring te maken maar des te meer met Alice Cooper, een van onze helden) - "Giant Hogweed" (genoemd naar een nummer van Genesis, ook helden van ons). En via "Black Out" werd dat "Back Out" (ergens eind jaren '70).
 
Voor mij is dit allemaal 44 jaar geleden begonnen. Die beslissing van de week ervoor om ja te zeggen is de beste beslissing uit mijn leven. En nu ben ik al weer een jaar bandloos. Dat was een van de moeilijkste beslissingen uit mijn leven maar ook de op één na beste want het gaf me zóveel meer rust in mijn hoofd.
Reacties
Vandaag is het 44 jaar geleden dat Tiny en Piet-Hein bij mij op de stoep stonden met de vraag of ik in hun bandje wilde komen spelen.
Ik zei nee. Maar ik kreeg vrijwel meteen spijt en (naar schatting) binnen het uur hing ik al weer aan de telefoon met de vraag of die vacature nog open stond (al zal ik dat vast niet op dié manier gevraagd hebben). Het antwoord was ja.
En zo is het begonnen. Het was de beste beslissing uit mijn leven.
 
Maar hoe kwamen ze bij mij terecht?
 
Tiny en Piet-Hein zaten bij mij in de klas op de lagere school. Die richtten na de lagere school met nog wat mensen een bandje op en noemden dat "Explosion". Dat bandje heb ik ook nog wel eens keer zien optreden.
Ik zat sinds 1969 bij de fanfare en daar speelde ik bugel. Voorzitter bij die fanfare was de vader van Explosion-drummer Piet-Hein. Hij tipte ze om 'er een melodie-instrument bij te vragen'. Nou, dat werd ik dus op m'n bugel.
 
En zo had ik op 23 Februari 1973 op 13 jarige leeftijd mijn eerste band-repetitie. Daarover volgende week meer. De vroegste band-foto die ik heb is deze uit het schooljaar 75/76 op een reünie van onze zesde klas van 70/71. Hier ben ik dus 16 en heb ik al mijn eerste basgitaar. Ook over die overgang volgende week meer.
Reacties

Naar aanleiding van mijn 'Groundhog Day post' van vanmorgen spookt dit nummer in deze uitvoering van Guy Forsyth steeds door mijn hoofd. Dit nummer speelden we namelijk met Call My Job waarbij we ons baseerden op deze stamper.
 
Call My Job?
 
Ja, Call My Job. Begin jaren 90 'begon het weer te kriebelen'. Ik had wel aan wat projectjes meegedaan maar heel veel had het niet om het lijf. Toen - we hebben het over 1993 - belde Robbie (een van de twee(2!) zangers van de Heezerse bluesband Call My Job ) me op. Ze zochten een bassist en Niek de andere zanger had me wel eens met Back Out gezien en kende mij vrij goed. Ik hoor het Robbie nóg zeggen: "Jij komt wel uit de hardrock maar we zien wel of het werkt". OK, ik naar Heeze (Somerenseweg) voor de eerste repetitie. Het werkte inderdaad want ik ben er een paar jaar blijven hangen. Bij Call My Job ging het om 3 dingen: muziek, plezier en bier. Veel bier! Ik voelde me er meteen thuis! Werd er tijdens (en vooral na) repetities al behoorlijk gezopen, optredens draaiden steevast uit op een wedstrijdje wie - de band of het publiek - er het meeste bier weg kon werken. Kasteleins waren er dol op. Een keer (in de Zeilberg) kregen we toen we naar huis wilden gaan niet betaald maar moesten we bijbetalen. Van die dingen dus.
Afijn, Call My Job ging over in Cadillac Walk en in 1999 was het over. Maar dat leidde weer tot andere avonturen. Wel met behoorlijk wat minder bier.
 
Maar goed...
 
"I'm a hog for you baby, i can't get enough of your love".
 
Bij het "your love, your love, your love" dat daarop volgt heb ik Niek steeds voor ogen.
Reacties
In 1977 richtten wij de band Black Out op. Na een paar jaar hoorden we 'een of ander kutbandje' op de radio met dezelfde naam en ondanks - of dankzij? - het feit dat ze de goedkeuring van Hilversum 3 konden wegdragen vonden wij dat een heel slecht bandje waarmee wij ABSOLUUT niet geassocieerd wilden worden. We besloten onze naam te veranderen. Vele namen passeerden de revue maar het was allemaal niks. Toen kwam Tiny met het idee de naam te wijzigen in Back Out. Geniale zet! 
Een paar jaar daarna kwamen The Scorpions met het album "Blackout" op de proppen waarop Tiny verzuchtte: "We hadden ons net zo goed kunnen hernoemen naar The Sclorpions"
Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion