Hemispheres


Threshold - Legends Of The Shires
Er zijn wat zaken veranderd bij Threshold. Maar ze hebben niet ineens een heel ander recept gehanteerd, op z'n hoogst is de mengverhouding wat gewijzigd. Wat meer progrock en wat minder catchy. 
 
Grootste verandering is vervanging van zanger Damian Wilson door zanger Glynn Morgan. Dat komt mij niet slecht uit want Damian is een goeie zanger maar bij mij begon zich een vorm van 'Damian Wilson Moeheid' te manifesteren. 
GM is meer een rockzanger en minder een 'galmer' dan DW. Ik vind het mooi.
 
Ook is gitarist Pete Morten vertrokken maar dat valt een stuk minder op.

Styx -The Mission
Ik verwachtte weinig van van een nieuw album van Styx, een band die ik in de jaren '70 geweldig vond met het door mij 'superkwartet' genoemde kwartet "Equinox" ,"Crystall Ball", "The Grand Illusion" en "Pieces Of Eight" maar daarna was het voor mij over. En een soortgelijke oefening vorig jaar door tijd- en soortgenoten Kansas stelde mij nogal teleur.
 
Maar Styx kreeg wél voor elkaar wat Kansas niet voor elkaar kreeg. Nu zou ik kunnen stoppen, en dat doe ik dan ook.
 

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties


Dat de reacties op de nieuw plaat van Steven Wilson "verdeeld" zijn lijkt mij een understatement. Ik was er ook niet zo snel uit, voor zover dat al mogelijk is. In eerste instantie zat ik aan de kant van "Jammer dat het zo mainstream is". Maar dat is gekanteld. OK, over het algemeen ligt het wat gemakkelijker in het gehoor dan bijvoorbeeld "The Raven..." (ook dat is trouwens een understatement), het raadselachtige/onheilspellende wat z'n eerste drie soloplaten kenmerkte was op H.C.E. al behoorlijk minder en is nu volledig verdwenen. Maar ik vind het sowieso al knap als je erin slaagt muziek die 'gemakkelijk(er) in het gehoor ligt' interessant te houden. En na een paar keer draaien kan ik alleen maar zeggen dat dat gelukt is, onder andere door het gebruik van bluesharp, dat gecombineerd met Pink Floyd achtige gitaar partijen en funky riffjes op het titelnummer geweldig werkt.
Topnummer is wat mij beteft "Pariah", vanwege de sfeer en de melodie en de - tegen het hese aan leunende - zang van Ninet Tayeb.
Er staan ook wel oninteressante nummers op, zoals "Permanating", dat zo voor een jaren '70 niemendalletje door had kunnen gaan.
 
Van tevoren verwachtte ik dat dit een meer "Blackfield achtige" plaat zou vinden. Maar dat is het gelukkig niet geworden. Die laatste van Blackfield vind ik namelijk een heel aardig album maar zeker niet meer dan dat. Deze plaat wel. Inmiddels.
 
Blijft natuurlijk de vraag: wat het toch is dat ik na die eerste teleurstelling tóch verder ging luisteren? Omdat ik 'm heel graag mooi wíl vinden? Omdat het Steven Wilson is? Whatever. Weet je, het zal me een rotzorg zijn.
 

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties


Bij Accept stapte ik weer in toen ik ze in 2012 zag optreden op Paaspop in Schijndel. Met Frank Tornillo lijkt Accept aan een tweede jeugd begonnen te zijn. In 2012 was "Stalingrad" - het tweede album in deze bezetting - net uit. Dit album en voorganger "Blood Of Nations" vielen me heel erg mee. Sterker nog, "Stalingrad" heeft maandenlang tussen mijn favoriete platen gestaan.
 
Nu is nummer 4 "The Rise Of Chaos" uit. Valt er nog iets verrassends over te melden? Nee, eigenlijk niet: gooi die vorige drie in een blender en je krijgt dit. Dat is geen garantie dat ik het dan ook een goede plaat ga vinden. Maar nu wel. Een hele goeie zelfs. 
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties


Eind jaren '70/begin jaren'80 luisterde ik heel veel hardrock. Maar tweede helft jaren '80  verloor het mijn interesse. Zo heb ik de opkomst van Metallica nog wel gevolgd maar bijna alles wat daarna kwam - waaronder bijvoorbeeld Slayer en Pantera - ging helemaal langs me heen. Maar daar kwam een paar maanden geleden alsnog verandering in. Een van de bands die ik destijds helemaal links liet liggen maar onlangs alsnog oppikte was Machine Head. Al luisterend besef ik trouwens dat ik het destijds waarschijnlijk niks gevonden zou hebben maar inmiddels ben ik wat ouder (maar niet wijzer) en kan het mijn goedkeuring ruimschoots wegdragen, al is deze CD dan weer helemaal niet zó oud; maar 16 jaar namelijk!
 
En voorlopig is dit mijn favoriete track:


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties

Een bezig baasje die John Mitchell. Tot voor kort altijd in dienst van anderen in groepsverband. En zelfs toen hij het tijd vond om iets voor zichzelf te gaan doen ging dat niet onder zijn eigen naam maar als "Lonely Robot".
Zijn kwaliteiten als gitarist staan buiten kijf. Zijn kwaliteiten als (mede-)componist evenmin. In de bands en projecten waarin hij tot nu toe opereerde werkte hij met niet de minste zangers en zangeressen samen. Nu zingt hij zelf. En dat doet hij zeer verdienstelijk. Sterker nog, ik val helemaal voor dat licht hese stemgeluid en het is zeker een verademing tussen wat ik de laatste tijd aan vocaal gestuntel om mijn oren heb gekregen. En het past ook perfect in de muziek van Lonely Robot. Die muziek is namelijk degelijk en niet zo heel erg bijzonder. Hetzelfde geldt voor zijn gitaarwerk en vocale kwaliteiten. Maar tel het bij elkaar op en er komt een prachtplaat uit. Dat vond ik van de eerste eigenlijk ook al maar zeker van deze tweede. Daar heb ik trouwens wel wat tijd voor nodig gehad om me dat te realiseren maar gelukkig heb en neem ik die tijd.  Er zijn genoeg platen waar ik nog véél langer over doe - een jaartje of 30 bijvoorbeeld - dus dan is een paar maanden nog best snel.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties


Deze man leerde ik vlak na zijn dood op 21 Mei j.l. pas kennen. Dat had slechts zijdelings met z'n overlijden te maken. Ik werd namelijk getriggered door een afspeellijstje waarop hij stond. En dát had met z'n overlijden te maken
Maar goed, het gaat om de muziek:
Waar te beginnen? Je luistert eens een best-off en je leest eens wat en zo kwam ik uit bij dit album uit 1992. Hartstikke mooi en soms ook behoorlijk intiem. Sommige nummer zijn mét publiek in de studio opgenomen wat het een soort 'Twee Meter Sessies' sfeertje meegeeft. Dit nummer is daarvan een mooi voorbeeld:


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties


Gelegenheidsband OSI (office of Strategic Influence) leerde ik kennen in 2012 middels het album "Fire Make Thunder". Ik was verkocht. Die mix van metal, elektronica en ambient is - zeg maar - helemaal mijn ding. Ik werd getipt om zeker ook de voorganger(s) te checken. Omdat de persoon in kwestie altijd gelijk heeft deed ik dat. Nou, het eerste album uit 2003 is heel aardig maar zeker niet meer dan dat. 
Maar deze derde uit 2009 is een topper. Iets meer ambient dan FMT zoals bijvoorbeeld in "Terminal". Ook mooi met die toetsengeluiden die klinken alsof ze onder water opgenomen zijn. Vlak ook de zeer herkenbare drums van Gavin Harrison niet uit.


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties


Mijn interesse voor deze plaat werd tot leven gewekt door die cover van "The Sound Of Silence" door Disturbed.
 
Van dit nummer maakten Simon & Garfunkel twee versies. Namelijk de akoestische versie voor hun eerste album en een met elektrische gitaren opgepimpte versie voor hun tweede album en eerste single. Dat werd een klassieker en een hit.
 
Maar geef mij toch maar die oerversie. Heel die plaat klinkt nog naïef en lieflijk, de bombast van "Bridge..." etc. was nog in geen velden of wegen te bekennen. Volgens mij had Garfunkel nog niet heel veel meer in te brengen dan mooi zingen.
 
Voor mij heeft deze plaat een verhaal:
Eind jaren '60 - op de lagere school "Bergerhof" te Heeze - was ik bevriend met Erik. Erik had een zus, Margot. Die was wat ouder dan wij en die luisterde al naar heel andere muziek dan wij. Ze had deze LP en daar mochten wij absoluut niet aankomen. Yeah right!
8 jaar geleden - in het schooljaar dat onze klas 50 werd - hadden we een reünie. Erik was daar ook. Ik vroeg hoe het met Margot was maar hij vertelde me dat ze overleden was. Pijnlijk moment.
 
Maar Margot, bij deze alsnog: "Sorry dat we aan je spullen hebben gezeten! Maar ook bedankt voor de mooie muziek".

 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties


Een kwart-eeuw geleden was Korn een van de grondleggers van de 'NU-Metal'. Nou, die 'NU-metal' kon mij gestolen worden, en nog steeds trouwens. OK, dat er over de grenzen van de metal gekeken werd vond ik wel mooi (ook nog steeds) maar ik heb een hartgrondige hekel aan hiphop. Dus die Korn is het destijds voor mij nooit geworden.
Maar inmiddels zijn we zo'n 25 jaar verder, de 'NU-metal' is 'TOEN-metal' geworden, ik heb nog steeds een hekel aan hiphop en Korn bestaat nog steeds (of weer?) en in 2013 kwam "The Paradigm Shift" uit. Waarom ik vorig jaar besloot om juist dat album eens te checken is een van die ondoorgrondelijke fenomenen waar ik eigenlijk wel blij mee ben. Korn kleurt nog steeds buiten de metal-lijntjes maar (dat wat ik aanzie voor) hiphop is niet te bekennen. En raadt eens, na een paar luisterbeurten (nog zo'n ondoorgrondelijk fenomeen: waarom besluit je bij het ene album wat je in eerste instantie niks vind wél om het er nog eens bij te pakken en bij het andere niet?) viel het kwartje en inmiddels vind ik het schitterend.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties



Avenged Sevenfold - The Stage
Op dit spoor werd ik gezet door een recensie van een concert dat ze gaven samen met Disturbed. En die laatste plaat van Disturbed vind ik erg goed dus ben ik dit ook eens gaan checken.
 
Nou, die combi snap ik niet helemaal. Nou, een overeenkomst is in ieder geval dat beide groepen over de grenzen van de metal heen kijken. Bij A.S. bijvoorbeeld door het incidenteel toevoegen van blazers (niet per sé een voordeel) of - nog erger - gesproken woord zoals in het laatste nummer. Ja, ik weet het nou wel hoor, dat er meer sterren zijn dan zandkorrels aan alle stranden van de wereld, maar voor dat soort informatie ga ik wel naar onze eigen astronaut André Kuipers (nót!). Maar afgezien van die minpuntjes ontpopt het zich - na de nodige luisterbeurten, dat wel - als een verslavend album. Heavy, een beetje proggy maar niet dicht geplamuurd.

Iced Earth - Incorruptable
In 2007 kwam Judas Priest met "Nostradamus" op de proppen. Een concept-plaat waarop de groep probeerde een serieuze toon aan te slaan en aansluiting zocht bij de progmetal. Van dat pad keerden ze gelukkig weer vrij snel terug.
 
Daaraan dacht ik bij de eerste klanken van "Incorruptable" van Iced Earth. Ik dacht: "Het zál toch niet?" Progmetal bands hebben we wel genoeg maar gelukkig was het loos alarm. Nou ja, die serieuze (onder)toon is er wel maar die was er altijd al. Laat ik het zo zeggen: De zonnetjes in huis zijn ze nooit geweest.
Over naar de muziek: Niks nieuws onder de zon: dubbele basdrum- en gitaar-riffs als mitrailleurs, dubbelloopse gitaarloopjes, hoge screams. Het is er allemaal weer en ik vind het weer prachtig. Hoogtepunten zijn voor mij de powerballad "Raven Wing", het instrumentale "Ghost Dance (awaken the ancestors" (iets met indianen en het tot leven wekken van voorouders) en afsluiter "Clear the Way (December 13th, 1862)". Die laatste moest ik even opzoeken: Op 13 December 1862 was de Slag bij Fredericksburg tijdens de Amerikaanse burgeroorlog. In die zin had het zo op een Sabaton album kunnen staan, die zingen ook zo graag over oorlog. Maaar muzikaal is het bij Iced Earth toch nét wat interessanter.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion