Hemispheres


Een van de tegenvallers van vorig jaar (ja die heb je ook, al schrijf ik er dan nauwelijks over) was het concert van Mike and the Mechanics in Zoetermeer. Ze maken mooie platen maar live stelt het niet heel veel voor. Op z'n hoogst kan ik het 'adequaat' noemen maar zonder aanvulling van Genesis materiaal en een nummer uit de vorige carrière van zanger Andrew Roachford ("Cuddly Toy" van Roachford) zou er weinig overblijven. Dus toen ik na 1:40 - inclusief toegift! - weer buiten stond was ik daar niet echt rouwig om, al voelde ik me wel enigszins bekocht.
Dus ik stond niet echt te springen toen er nieuw materiaal uit kwam. Maar toch maar aan begonnen en raad eens? Hij stáát! (nee, dit gaat niet over Epke), of nee, toch niet want hij blijft hangen. Wát het dan precies is weet ik ook niet, want Andrew Roachford is een goeie zanger maar duidelijk geen Paul Carrack, Michael Rutherford speelt mooie partijen maar echt bijzonder is het niet, de productie is gelikt maar daarmee trek je mij niet over de streep, de nummers zijn goed maar ook wel behoorlijk 'niks aan de hand'. Zijn het dan de melodieën? Dat speelt zeker mee. Maar verder...eeehhh...ik wéét het gewoon niet. Wat ik wel weet is dat ik het een heerlijk plaatje vind. Wat ik ook weet is dat, mochten de heren Nederland weer eens aandoen voor een concert, dan ga ik daar niet bij zijn, maar daar gaat het nu niet om.
 
Ik ben ook niet zo van het delen van - gedeeltes van - teksten. Maar voor dit fragment uit het titelnummer maak ik een uitzondering:
 
So let me fly, let me fly, oh, let me fly
If I don't try, I will never know
 
Dat is namelijk zo ongeveer mijn motto sinds mijn gezondheid me parten speelt
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties

Deze plaat spookt hier al een heel tijdje rond en ik ga 'm steeds mooier vinden. Dat is dan eerder ondanks dan dankzij de zangeres. Toen ik eens ging zoeken wie dit zijn kwam ik er pas achter dat dit een Nederlandse band is en dat ik die zangeres ken maar dan op een heel andere manier. Maar goed, het gaat om de muziek en die vind ik geweldig.
Dit is mijn favoriete track:


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties




Even een achterstand van een dikke 30 jaar wegwerken.
 
Eind jaren '70 leende ik een LP van een groep genaamd Japan. Daarop stond o.a. de bescheiden hit "Adolescent Sex". Best een leuk nummer maar verder vond ik er geen ruk aan. Dat was het dan voor mij wat Japan betreft. Ook wat David Sylvian daarna uitspookte ging aan  mij voorbij. Ja, ik wist wel dat het roer muzikaal was omgegooid maar de hoek waarin hun muziek toen gesitueerd werd daarvoor haalde ik destijds mijn neus op. Maar het kan verkeren, inmiddels zo'n 35 jaar later werd ik via Facebook getriggerd om Japan nog eens een kans te geven, en raad eens? ik ben om! Ik heb de 3 platen uit '79, '80 en '81 beluisterd en vooral "Gentlemen take polaroids" uit '80 spreekt me erg aan. Ja, nú wel. Toen - begin jaren '80 - zou ik die platen niet hebben kunnen 'uitzitten'.
 
Een paar jaartjes daarna - '87 - kwam er een soloplaat van Robbie Robertson uit. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn jongere broer Eric en zijn vriend (destijds ook nog mijn buurjongen) Kees daar erg over te spreken waren. Dat aan die plaat U2 en Peter Gabriel meewerkten zal ook wel meegespeeld hebben. Maar bij mij was het 'dat komt nog wel een keer'. En dat klopt ook, alleen heeft dat 30 jaar geduurd en werd ik getriggerd door reacties op een post van mij op Facebook over "The Band". En - net als met Japan - kan ik alleen maar zeggen: "ik ben om!" al moet ik wel toegeven dat de kans dat ik die plaat destijds zou hebben kunnen 'uitzitten' een stuk groter is dan voor die plaat van Japan. Heel andere muziek en ik was toen inmiddels 7 jaar ouder.
 
Maar goed, mooie muziek loopt niet weg, dat blijkt maar weer.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 









Reacties

Ik wist al dat je als je er niet uitkomt met een vraag of een raadsel het wel eens wil helpen om het even opzij te leggen (dan moet je natuurlijk niet op een examen zitten of zo). Ik heb nu ervaren dat het met muziek ook zo kan werken. Want toen deze laatste plaat van Opeth vorig jaar uitkwam wilde hij bij mij maar niet 'vallen'. Maar het optreden op het "Rock Hard" Festival dat we via livestream konden volgen fungeerde nu als breekijzer om "Sorceress" er weer eens bij te pakken. Dat moment was er in feite meteen toen Opeth inzette met het Jazzy intro van het titelnummer. Dus vanmiddag de CD er weer eens bijgepakt en raadt eens...nu wel! dubbeldik zelfs!



 
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 










Reacties

In 2011 liet ik me overhalen om mee te gaan naar een concert van Iced Earth in De Pul te Uden. Als voorbereiding luisterde ik het album "Dystopia". Laat ik het zo zeggen: het concert sprak me meer aan dan de plaat.
Toen - een paar weken geleden - las ik iets over een nieuw album van de band en besloot het te gaan zoeken. Toen kwam ik erachter dat het alleen het vrijgeven van het artwork van dit nieuwe album betrof. De plaat komt later dit jaar pas uit. Maar zo kwam ik er dus achter dat er in 2014 al en plaat uitgekomen is die ik blijkbaar gemist had. Dat is "Plagues Of Babylon". En deze bevalt me een stuk beter dan "Dystopia". Waarom weet ik ook niet. Feit is dat ik er behoorlijk verslaafd aan begin te raken. Het klinkt nogal naar Iron Maiden maar dan zonder de 'metaalmoeheid' van Maiden, agressiever, strakker en betere zang ook. Op "Dystopia" vielen me verder de screams nog op die klonken als het jonge neefje van Rob Halford. Dat is op deze plaat minder.
Het eerste nummer - tevens titelnummer - is gelijk ook mijn favoriet  al is "The End?" ook wel OK maar daar liggen de referenties naar Iron Maiden er wat te dik bovenop.

 
En toen was er 'ineens' (jahaa...ze zijn er al langer, dit is al hun derde plaat maar ik ontdek ze nu pas) Soen (geen idee hoe je dat uitspreekt). Progressieve metal die in de verte wel wat van Opeth weg heeft (zeker die stem) alleen wat eenvormiger met heel weinig toetsen . Voorlopig vind ik Paragon het mooiste nummer. 


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties


Jaja, ik schrijf ook eens wat (over dat de verrassing eraf zou zijn). En ja hoor, het is wéér raak. Er zijn een aantal mensen die ik beschouw als 'muzikale tipgevers'. Niet dat die muziek me altijd aanspreekt. In tegendeel, vaker niet dan wel. Maar het is altijd op z'n minst de moeite van het checken waard. En af en toe zit er een pareltje tussen. En deze plaat van de Frans/Libanese trompettist "Ibrahim Maalouf" - al speelt hij op deze plaat vooral bugel - is zo'n pareltje. Persoonlijk vind ik die bugel een pré en dat is niet alleen vanwege het feit dat ik zelf 25 jaar op zo'n ding getoeterd (sorry oud collega muzikanten, vroeger mocht ik dat nooit zeggen maar inmiddels heb ik daar lak aan). De klank van een bugel is wat ronder en milder met wat minder getetter. Zeg maar...bescheidener, maar misschien ook wel expressiever (ahum!)
 

Muzikaal gaat het van stevige rock, jazz, funk naar dromerige ballads. Bijvoorbeeld dit "True Sorry" dat qua sfeer wat doet denken aan - what's in a name - "Sorry" van Kyteman, die dat trouwens ook op een bugel speelt. En dat allemaal onder begeleiding van gitaar, orgel, (elektrische) piano en bigband.
Prachtig! 
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties

Tja, waarom het optreden van Barock Project tijdens Progdreams mij niet pakte weet ik niet maar ik vermoed dat het ligt aan het feit dat je voor die muziek wat concentratie moet kunnen opbrengen en dat is voor mij moeilijk.
Afijn, ik was helemaal niet van plan om hun nieuwe CD nog te checken maar vanwege een post op Facebook van iemand met wie ik het - muzikaal gesproken dan - vaker oneens dan eens ben besloot ik het toch te doen. In dit geval ben ik het met 'm eens en ben ik blij dat ik die CD toch even gecheckt heb. Héél blij zelfs. Het is een ongelooflijk rijke plaat maar dan zonder dat het er heel dik bovenop ligt. De plaat schreeuwt je niet bij elk nummer toe: "Hé, luister eens, wij kunnen álles!"
Maar ondertussen is dat wel zo ongeveer het geval: op muziekgebied kunnen deze Italianen bijna alles. Maar daarnaast zijn het ook heel goed beluisterbare nummers met hele mooie melodieën. Deze plaat gaat hier nog heel vaak gedraaid worden.
 
En mijn bewering van een paar weken geleden dat 'de verrassing er nu wel vanaf is' kan ook meteen de vuilnisbak in want deze week is dit al de tweede keer dat het raak is, en er zijn jaren geweest waarin ik dat in dat hele jaar niet haalde.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties

Laatst schreef ik dat 'de verrassing er nou wel vanaf was'. Nou, dat klopt niet helemaal - of helemaal niet. 
Want onlangs was er wel degelijk een verrassing. En wel met muziek die pas zo'n 400 jaar oud is. Van Jan Pieterszoon Sweelinck namelijk. 
Hoe kom ik hier nou weer bij?
Dat komt door het programma "Tijl B. op volle toeren", de klassieke-muziek-variant van "Ali B. op volle toeren". In de aflevering van 6 April werd "The Kik" gekoppeld aan het "Gesualdo Consort". Wie zegt U? Het "Gesualdo Consort"! Een vocaal kwintet dat zich richt op muziek uit de 16e en 17e eeuw. En die kwamen met vocale muziek van J.P. Sweelinck op de proppen. En omdat het vocale muziek is - met alleen heel af en toe begeleiding op luit - is de kans best groot dat het toen ook zo geklonken heeft. Ja, de naam Sweelinck kende ik wel maar ik kende hem verder eigenlijk alleen van het biljet van 25 Gulden.
 
Muziek had ik er nog nooit van gehoord, niet dat ik (nog) weet tenminste. Er is veel muziek van te vinden, bijvoorbeeld orgel (komt nog wel een keer), klavecimbel (hou ik niet van), koorwerken (vaak religieuze muziek, psalmen en zo) maar ook deze niet religieuze muziek door een vocaal kwintet. En dat vind ik erg mooi, misschien wel juist mooier omdat alle partijen door maar 5 stemmen gezongen worden, ik weet het niet.


 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties

Thin Lizzy (TH) heeft verschillende reïncarnaties zonder de in 1986 overleden Phil Lynott gehad. Eentje met John Sykes in de jaren '90 met heel veel aandacht voor de - hè wat verrassend! - periode met Sykes uit begin jaren '80.  Die reïncarnatie zag ik in 2003 op het Arrow Classic Rock festival en ik vond het helemaal niks. Daarna nog een een paar jaar geleden met ook originele TH drummer Brian Downey en vooral ook meer aandacht voor de overige periodes (o.a. met Brian Robertson en Gary Moore en ook nog wat flarden uit de tijd met Eric Bell en met Snowy White). Deze heb ik een keer gezien in de Pul te Uden en deze beviel me al een stuk beter. Hun blijkbaar ook want er was behoefte om hiermee door te gaan en met nieuw werk te komen. Echter, nieuw werk onder de naam Thin Lizzy zónder Phil, dat vond men niet zo'n heel goed idee en dus waren daar "The Black Star Riders" (BSR). Dat zag Brian Downey weer niet zitten dus werd die vervangen door Jimmy DeGrasso. Ook Darren Wharton had geen behoefte aan dit nieuwe avontuur maar werd niet vervangen. BSR heeft daardoor de klassieke TH bezetting met als extra "stand-alone" zanger Ricky Warwick die ook incidenteel de gitaar ter hand neemt. Mede daardoor en door het feit dat Warwick af en toe net als Lynott zingt alsof hij een verstopte neus heeft, blijft de sound heel dicht bij de bekende TH sound die ik zo lekker vond en nog steeds vind met veel lekker dubbelloops gitaarwerk en incidentele folk invloeden. Dat is op beide albums uit 2013 en 2015 (mooi voorbeeld hiervan is "Soldiertown" op het album uit 2015) ook het geval. Daardoor klinkt het geheel méér als (een logisch vervolg op) Thin Lizzy dan die eerste reïncarnatie met John Sykes uit het midden/einde jaren '90. Ik ben er in ieder geval erg blij mee. Prachtplaten! OK, aan het TH werk in de bezettingen met Brian Robertson en Gary Moore kan het niet tippen maar aan die met Eric Bell en Snowy White wel degelijk en de bezetting met John Sykes wordt wat mij betreft ruimschoots overtroffen. In die zin zijn er duidelijke parallellen met een band als "The Last In Line"
 
Ik wilde nét die plaat uit 2015 ("The Killer Instinct") hier toevoegen toen ik erachter kwam dat er een nieuwe plaat uit is onder de naam "Heavy Fire". Wederom een prachtplaat. De sound begint wel steeds meer 'op zichzelf' te staan' , al is de geest van TH nooit ver weg. Ook zingt Ricky Warwick een stuk minder door z'n neus wat ook wel prettig is. Ook wat meer vrouwelijke achtergrond koortjes op dit album. En terwijl ik dit schrijf lees ik dat BSR en Jimmy DeGrasso een einde aan hun samenwerking hebben gemaakt. Och, Hij drumt het prima maar bepalend voor de sound is hij niet dus dat overleven ze wel.
 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 







Reacties

In de jaren '80 vond ik Accept geweldig met "Restless And Wild" uit 1982 als hoogtepunt. Daarna verdwenen ze bij mij wat naar de achtergrond. Ja, "Balls To The Wall" was nog wel aardig.
Toen werd het 2012 en had ik plannen richting Paaspop en las dat ze daar zouden verschijnen. Daar had ik zin in! Ter voorbereiding ging ik eens wat recent werk checken en ik was zeer aangenaam verrast door de laatste twee platen met Mark Tornillo. Vooral "Stalingrad" uit 2012 bleef nog maandenlang in mijn lijstje staan. 
Dus toen ik onlangs eens ging kijken of er nog nieuw werk uit ging komen zag ik dat ik deze plaat uit 2014 helemaal gemist heb. En weer ben ik zeer aangenaam verrast. Niet omdat het iets nieuws biedt - voor 'nieuwigheid' moet je niet bij Accept zijn. De plaat ligt in het verlengde van "Stalingrad" en ik vind het wederom heerlijk.

 
Gerard's lijstje t.t.v. deze momentopname:

 

 

 

 

 

   

 



 

 

 

 

 








Reacties
Diverse linkjes
Oud weblog Millstreet Blues

Mijn Facebook pagina

Website Bon Scotch

3 Horns music Site van m'n broer Hans, componist, arrangeur, dirigent en muziekdocent

HBL Fotografie Hannie Berkers, schoonzus, fotografe

BLAST Blues Promotion